Studio Masażu Tajskiego Aleksandra Skwary

Tradycja tajskiego masażu kształtowała się przez wiele stuleci i prawdziwe jej korzenie są

spowite mrokami historii. Tajlandia, podobnie jak cała Azja południowo-wschodnia, pozostawała od

czasów starożytnych pod wpływami cywilizacji indyjskiej i chińskiej. Trudno dziś rozstrzygnąć jak

wielki wpływ wywarły Indie i Chiny na wiedzę medyczną Tajlandii i jak wielki jest udział tradycji

lokalnej. Być może wszystkie one wywodzą się od jednego wspólnego korzenia. W masażu tajskim

istnieją podobieństwa do koncepcji i praktyk chińskich, zaś nazwy linii energetycznych wywodzą się

z sanskrytu i Ajurwedy. Dokładne zbadanie pochodzenia technik masażu tajskiego jest dziś

niemożliwe. Wiadomo, że wraz z buddyzmem do Tajlandii została przeniesiona indyjska tradycja

medyczna Ajurwedy. Według podań wiedza medyczna została w cudowny sposób przekazana

„Ojcowi Medycyny”. Starożytne teksty pisane w jęz. Palijskim i Sanskrycie wspominają o wybitnym

lekarzu Shivago Komarapaj. Leczył on Buddę i jego uczniów. Był też nadwornym lekarzem króla

Magadhy, starożytnego państwa leżącego w północnych Indiach. Pod nazwą Ojca Doktora jest on

uznawany za założyciela tradycji masażu tajskiego. Do dnia dzisiejszego istnieje zwyczaj

wypowiadania modlitwy do Ojca Doktora przed każdym zabiegiem (Wai Khru). Wypowiada się ją

również w ośrodkach szkoleniowych jako rozpoczęcie i zakończenie dnia zajęć.


  Przez wiele stuleci masaż tajski był wykonywany głównie przez mnichów w klasztorach zwanych

Wat, następnie rozpowszechnił się wśród wioskowych uzdrowicieli i był przekazywany w rodzinach.

Co ciekawe, wiedza, która towarzyszyła praktyce tajskiego masażu kształtowała się wyłącznie na

bazie doświadczeń i intuicji, bez żadnego odniesienia do anatomii, gdyż sekcje zwłok były w

Tajlandii zakazane, jako, że ciało ludzkie było uznawane za święte. Masaż stanowił jedną z czterech

gałęzi tradycji medycznych Tajlandii obok ziołolecznictwa, dietetyki i praktyk rytualnych.

Pierwsze wzmianki w językach europejskich na temat masażu tajskiego to relacje francuskiego

kupca Simona de la Loubere, który w 1690 r. w swoich relacjach z podróży tak opisywał praktyki

syjamskich lekarzy: „ polegają na procedurach przekazanych im przez przodków, nigdy ich nie

zmieniając nie wiedzą nic na temat anatomii i chirurgii (...) Osoba zręczna w swej sztuce wstępuje

na ciało chorego i ugniata je swoimi stopami”.

Zasady masażu tajskiego początkowo były przekazywane ustnie a następnie zostały obszernie

spisane na liściach palmowych. Niestety, większość tych starożytnych tekstów została zniszczona w

czasie najazdu i okupacji birmańskiej w 1776 r. Wtedy też została zniszczona ówczesna stolica kraju

– Ajuthaya. Nieliczne teksty, które ocalały zostały zebrane przez króla Ramę III w 1832 r. Przeniósł

on stolicę kraju do Bangkoku i kazał sporządzić kamienne tablice z wyrytymi na nich pozostałymi

tekstami, które zostały umieszczone w świątyni Phra Chetuphon zwanej popularnie WAT PHO.

Diagramy i ich opisy umieszczone na tych tablicach stanowią dziś jedyne pisane źródło wiedzy o

starożytnym masażu tajskim. Choć zawierają one spore niedokładności w sferze anatomii, w

dokładny sposób opisują przebieg linii energetycznych i związanych a nimi procedur.


  W drugiej połowie XIX w. Tajlandia znalazła się w kręgu oddziaływania kultury europejskiej.

Nowoczesna medycyna zaczęła powoli wypierać i zastępować tradycyjną. Jednak panujący wówczas

król Chulalongkorn znany jako Rama V stawiał na równi medycynę zachodnią z tradycyjną tajską i

powołał życia kilka centrów praktyki i studiowania starych tekstów dla ożywienia tradycji Tajskiego

Masażu. Po jego śmierci, w XXw. centra te zostały zamknięte i w kraju zaczęto faworyzować

medycynę zachodnią, spychając na margines tradycyjną wraz z praktyką masażu.


  Trwało to do 1985 roku, kiedy to rząd Tajlandii powołał do życia

"

Projekt Ożywienia Tajskiego

Masażu

"

w celu standaryzacji, podniesienia poziomu i popularyzacji jego praktyki i nauczania.


   Obecnie jest w Tajlandii niezliczona liczba miejsc, gdzie praktykuje się i prowadzi szkolenia

NUAD BO-RARN. Do najpopularniejszych należą Wat Pho w Bangkoku i wiele szkół w Chiang Mai

wśród których najstarsza to Tradycyjny Szpital Starożytnej Medycyny. Codzoziemcy mogą w nich

studiować lecz kilkuletnie studia terapeutycznego masażu i tradycyjnej medycyny tajskiej są

zarezerwowane wyłącznie dla rdzennych Tajów. Nie przeszkadza to jednak w zdobywaniu wiedzy u

mniej oficjalnych żródeł jakimi są lokalni healerzy i mistrzowie Tajskiego Masażu jak Pichest

Bhoonthomme czy Chaiyuth Priyasith.


"Ojciec Doktor" - Shivago Komarapaj
Kamienne tablice w swiatyni Wat Pho w Bangkoku

Na Szczęście!
                                   Ecosia to ekologicznie zorientowana przeglądarka internetowa. Ecosia dotuje pieniądze generowane kliknięciami na projekt ochrony
                                   lasu tropikalnego w  w Brazylii.
____________________________________________________________________________________________________________________
                                                                   Ta strona jest w 100% zasilana przez Certyfikowane Zielone Odnawialne Zasoby Energii
  
Aleksander Skwara © 2016